Bağımlı Çocuğu Olan Anneler

Sessiz Çığlık

Bağımlı çocuğu olan anneler bu yazı sizler için. Ben eski bir madde bağımlısının annesiyim. Hayatımın en karanlık yıllarıydı benim için. Asla hatırlamak istemediğim, yaşadıklarımı belleğimden silmeye çalıştığım… Buraya yazma konusunda da çok düşündüm; ama benim yaşadıklarımı yaşayan, çaresizlik içinde kıvranan bir çok anne var biliyorum. Benim gibi sessiz çığlık atan milyonlarca anne var, belki onlara bir ışık olurum.

Bu sorunla ilk karşılaştığımda hiç bir şey bilmiyordum.Bir bağımlıyla nasıl mücadele edilir? Ne yapmam ya da yapmamam gerekir? Bu konuda bilgi alabileceğim bir yer de yoktu.

Sandım ki onu mutlu eder, istediklerini yaparsam kurtulur, bu illetlere ihtiyaç duymaz. Ama bunun çok büyük bir hata olduğunu gördüm. Şaşkındım, çaresizdim ve korkuyordum. Çünkü oğlum kullandığı maddelerin etkisiyle, halüsinasyon görüyor ve hiç olmadık şeyleri düşünüp ona göre davranış geliştiriyordu.
Her gün işten eve dönerken ya da işteyken “Acaba ne oldu, kendine zarar verdi mi, eve gidince onu nasıl bulacağım?” gibi bir sürü paranoya yaşıyordum. Bağımlı çocuğu olan anne olarak “sessiz çığlık” atıyordum. Ahlanıp vahlanmanın zamanı değildi. Bir şeyler yapmalıydım.

Bağımlı Çocuğu Olan Anneler

Bağımlı Çocuğu Olan Anneler İçin Parola: ASLA VAZGEÇME

1.Adım; Psikologa götürdüm, orada ilk duydukları onu biraz korkutup uzaklaşmasını sağladı ama bu uzun sürmedi, yeniden başladığımız noktaya daha hızlı bir şekilde döndük.

2.Adım; İstanbul’da, bir seansta insanları bağımlılıktan kurtaran bir kişiden söz ettiler. Hemen alıp İstanbul’a götürdüm. Oradan döndüğümüzde bir müddet uzak durdu. Ancak çare olmadı.

Biraz değişiklik ve de düzgün insanların hayatlarını görürse iyi gelir düşüncesiyle kuzenine götürdüm. Aile ortamı iyi gelir, özenir diye. Yola çıkmadan önce yine Bonzai içti, yola çıktık daha terminale gelir gelmez tuvalete gidip yine Bonzai içti, otobüs kalkacak biz onu bekliyoruz.Geldiğinde yine kendinde değildi. Otobüs mola verince yine indi. Baktım elinde su şişesi yine kendine yana döne içeceği bir yer arıyor. Onu o halde görmek içimi öyle acıttı ki o duyguyu anlatamam! Açtım ellerimi ‘’Allah’ım sen, ya bu çocuğu bu illetten kurtaracak bir yol göster bana ya da al onu benden hiç olmazsa ölümüne ağlayayım, her gün bu hallerini görmeyeyim.’’ diye dualar ettim.

Bir annenin gözlerinin içine bakarak büyüttüğü oğlunun ölmesini istemesi ne demek bilir misiniz? Çaresizlik böyle bir şey. Bu da olmamıştı. Yine başladığımız noktadaydık. Bağımlı çocuğu olan anne olarak vazgeçmemeliydim.

3.Adım; Sorunlar giderek daha da artıyordu. Artık eroin illetine de başlamıştı. Araştırmalarım sonucu İstanbul’da özel bir hastanede çip takarak tedavisi oluyormuş diye duydum. Oraya götürdüm oradan dönünce eroin içmiyordu ama yine başka maddeleri (kokain, onların değimiyle TAŞ) içmeye devam etti.

4.Adım; Ankara’da bir kuruluş ilaçsız, rehabilitasyon sistemiyle çalışıyor. 6 ay orada tedavi gördü. Çıktı her şey güzel gidiyordu.Ama rüya çok sürmedi. Çünkü bu kuruluş, tedavi sonrası eğitimlerini yapamadan çıkar çatışması sonucu dağılmış ve kapanmıştı.

Şimdi ne olacaktı? Ne yapacaktım? Esrarla (ot) başlayan ve artarak devam eden bir sürece yeniden girmiştik. Yeniden eroine başladı. Artık ne yapacağımı bilmiyordum, onu bırakamıyor ama yardım da edemiyordum. O da bu illeten kurtulup insan gibi yaşam sürmeyi çok istiyor, ama başaramıyordu. Sonunda “Git nerede öleceksen orada öl! Artık seni o halde görmeye dayanamıyorum.” diyerek evden kovdum. 10 gün geçmedi bana kararlı bir şekilde ’’Bana son kez yardımcı ol, ben bu illeten kurtulacağım.” dedi. Kabul ettim ama hiç umutlu değildim. Kendisini odaya hapsettik ve her türlü iletişim aracını elinden aldık, ve çok şükür eroin belasından kurtulmuştuk. Ama ot içmeye devam ediyordu. Daha doğrusu ben öyle sanıyordum. Meğer kokain de içiyormuş.

Bir gün bu illeti satın aldığı kişinin yanındayken yakalandılar. Oğlum ilk defa bu işin iç yüzünü gördü. Çok korkmuş ve utanmıştı. Orada olmayı, yargı önüne çıkmayı kendisine de, bize de hiç yakıştıramamıştı. Çok şükür gerçek ortaya çıktı ve denetimli serbestlikle kurtuldu. Fakat fazla zaman geçmeden ot alırken yeniden yakalandı.

Her Mücadele Başarıyla Biter

Artık sadece maddenin ona, bedenine ve akıl sağlığına yaptıklarının dışında tüm hayatını kaybetme noktasına geldiğini de gördü.
Çok şükür ‘’Rabbim’’ bana bu günleri gösterdi ve şu anda oğlum artık bir bağımlı değil. Bağımlı çocuğu olan anneler asla vazgeçmeyin. Bu çok önemli o yüzden tekrar ediyorum. Bağımlı çocuğu olan anneler asla vazgeçmeyin!

“Cennet annelerin ayakları altındadır.” (Nesâî, Cihad, 6)

“Ta ki Allah, senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlasın, sana olan nimetini tamamlasın, seni doğru yola iletsin ve Allah sana, şanlı bir zaferle yardım etsin.” (Fetih Suresi – 2. Ayet)

Anneler, babalar unutmayın: “inanmak, başarmanın yarısıdır.”

Ayrıca bknz:

https://tubam.net/madde-bagimliligi-ile-mucadele/

Paylaşın
  • 10
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

“rdquo; hakkında TUBAM'a sorun. (Cevap)

  1. Ben bir anneyim Allah sizden razı olsun. Çıktığınız bu yolda yardımcınız olsun. Yapmam gereken ne varsa yaparım.

TUBAM'a sorun.

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir