Bağımlılık

Hikayem ve Bağımlılık

Her türlü bağımlılık var. Sigara, alkol, madde, çiçek, hayvan ancak bence bunlar arasında en masum olan bağımlılık çiçek ve hayvan bağımlılığı olsa gerek… Sigara bağımlılığıyla başlayayım, sonra madde bağımlılığı ve sonra da ne kazandırdı ne kaybettirdi. Ne eksiği vardı, ne artısı vardı bana, ne aldı benden ya da ben ne aldım ondan.

Madde içtiğim zamanlarda kaç ay rahat uyumuştum veya gerçekten uyumuş muydum ya da beynimi mi uyutmuştum? Ben aslında sevecen, etrafa neşe saçan, ne olursa olsun ama ne olursa olsun mutlu olacak bir şey bulan biriydim. En başa dönecek olursam;  7 yaşında hayat bana ilk hayal kırıklığımı yaşattı. Çocuktun ne kırıklığın olabilirdi demeyin. Vardı elbet. Belki o an çocukluk hissiyle kırgınlık olarak değil de üzüntü olarak düşünürdük ancak kırgınlıkmış. Hayat bana ilk çelmeyi 7 yaşımda taktı. Beni takla ata ata yere düşürdü. Ancak mecbursanız o çocuk halinizde bile kendi kendinize ayağa kalkmayı öğreniyorsunuz.  10 yaşımda ilk kez faça attım, ilk sigaramı içtim. Sigara içmek hoşuma gidiyordu sonra baktım etrafıma kim var diye. Kimse yoktu…

Çocuk Yaşta Gelen Bağımlılık

Sonra bir gün dedim ki kendime ‘ Ben ne yapayım? ‘ Annemi aradım telesekreter çıktı ve ulaşılamıyordu. Babamı aradım; ‘ Kapa telefonu, ben seni ararım.’ dedi oturdum düşündüm. Henüz 10 yaşındayım. Sonra yaktım bir sigara daha ve sonrasında ise hocadan dayak yedim. O dövdükçe ben sigaraya daha çok düşüyordum. 11 yaşıma bastım büyüyordum artık. Bir gün yurttan kaçtım. Alkol aldım ve içtim. İçtikçe daha çok hoşuma gidiyordu. Beynim hafifledi, dünya umurumda değildi. 3 gün kaldım ve başladığım yere geri döndüm. Kafamın boş olduğu zaman rahattım. O günleri özlemiştim. Sonra arada kaçamak yapmaya başladım. Gizli gizli alkol alıyordum ama ben böyle devam edemezdim. Düştüm düştükçe daha güçlü kalktım.

12 yaşıma gelmiştim. Her sene düzenli yurttan kaçmaya başlamıştım. Bu kez 3 kız kaçtık. Aralarından biri bir şey getirdi. Sigaraya benziyordu. İçtim kafam rahattı. Yine içtim kahkaha attım. Evet, hoşuma da gidiyordu. Bu böyle 2 gün devam etti. O getirdi ben içtim. 2 gün sonra fark ettim ki her zaman aynı olmuyor. Artık gülmüyordum, ağlıyordum. Yurda geri döndüm. Bir de duydum ki kızlar komaya girmiş. Bir arkadaşım kurtuldu ancak diğeri ölmüştü!  Tüm bu olanlardan sonra yurda annem geldi. Onca sene neredeydin denmez mi insana, diyemedim. Sadece ona karşı aşırı soğuktum. Ertesi gün babam geldi. Babamın eksiliğini hep hissettim. Zayıf yanım babamdı. Çünkü baban varsa güçlüsün derledi. Hayır öyle değil. Ben, ben varken de güçlüydüm. Bana bunu onlar öğretti. Öğrenmeye mecbur bıraktılar.

Sahi En Son Ne Zaman Uyumuştum?

Neyse geldim 17 yaşıma hiç arkadaşım yoktu, hepsini kendimden uzaklaştırdım. Hepsi insanı yoldan çıkarıyordu. Bana göre hepsi çıkarcıydı. Bana yobaz derlerdi ama hala tam olarak anlamını bile bilmem. Olsun desinler. Ben arkadaşlığa güvenemedim, güvenemem. Tek bir kız arkadaşım var hala da o arkadaşım yanımdadır. Bu da arkadaşlık değil kardeşlik, dostluktur. Her anıma şahit oldu. Yaşım 18 olmasına 6 ay kala bana, ‘hazırlan kendi ailene teslimsin.’ dediler.

Neyse çıktım yurttan 1 sene evimdeki odamdan dışarı adımımı atmadım. Arkadaşların deyimiyle görüntüden ibarettim, her şeyden, herkesten kendimi soyutlamıştım. Bir anda İstanbul’a annemin yanına kalktım gittim. Onlar da Ankara’ya geri döndü.

İnsanlardan nefret ederdim. Neyse Ankara’da biriyle tanıştım. Aşık oldum. İlk defa kalbimde sevgi hissettim. Madde bağımlısıydı. Evlendim. Ona iyi geleceğimi düşündüm. Sonra bir sabah ağrıyla uyandım. İçmek istedim. Kavga gürültü aldım elinden ve içtim. Kafamın içi sakinleşti. Rahatladım. O an her şey güzeldi tabi. Ama bir de şöyle bir şey vardı, kendi paramızla zorla ağrı çekiyorduk ve o ağrıyı dindirmek için yine kendi paramızı kullanıyorduk.  Sabahları ağrım oluyordu. Dayanılmaz bir ağrı, dayanılmaz huzursuzluk ve gerginlik. Sahi ne zaman insan gibi uyumuştum? Gerçekten rahat rahat insan gibi… En son ne zaman yemek yemiştim?

bağımlılık
ANNE BENİ KURTAR..!

Anne, Beni Kurtar..!

En büyük ceza ise, gece içip rahat yatıp, sabah ağrıyla kalkmaktı. Ağrım artıkça içtim, içtikçe bağımlı oldum. Ben bir bağımlıydım. Aynada 7 yaşındaki ben, yıkılmayan küçük kız çocuğu bana sırtını döndü. O benim en güçlü tarafımdı. Eşimin annesine bir an da gidip, ‘ Anne dedim ben bağımlıyım. Beni kurtar.’ Ağlaya ağlaya yalvardım…

43 kiloya kadar düştüm, gözlerimin yeşili bile solgundu artık.  Sürekli hasta gibiydim hatta gibi değil her zaman hastaydım. İlaç alana kadar böyle devam etti. Gittim ilaç aldım. Bir tane ilaçla 7 ayı atlattım. Ben utanılacak bir şey yapmadım. Ben de insandım. Hep düşünüyorum, ya utanıp hiçbir şey anlatmasaydım. Hala devam etseydim sonum ne olurdu diye, ÖLÜM  ya da  İNTİHAR…  Ama ben bağımlılığı yendim. Tekrar kitap okumaya, şiir yazmaya başladım. Yeşillerim bile parlıyor ve eskisine göre daha güçlü.

Hayata döndüm…

Bağımlılık Bitti Ben “Başardım”

Ben bir kez daha başardım. Düştüm, düştüğüm gibi kalktım. Eğer kayınvalidem olmasaydı, ben de, eşim de yaşayan birer ölüydük.

Yazımın başında sizlere şunu söylemiştim; ’ Ne kazandırdı? Ne kaybettirdi? Ne eksiği vardı? Ne artısı vardı bana? Ne aldı benden ya da ben ne aldım ondan? ‘’ Sonuç şu ki, madde bana bir şey kazandırmadı, herhangi bir şey de katmadı. Bana yaşattığı sadece kayıptı.

Ama şimdi kazanma vakti… Kaybettiğimiz ayları, yılları tekrar kazanma zamanı…

 

Ayrıca Bknz:

Paylaşın
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

“Bağımlılık” hakkında görüşlerinizi yazın.

  1. Çok güzel bir anı veya ysşananlarmı desek tüm gençlerimize örnek olsun herkes yaşadığı hayattan ders alsın ve zararın neresinden dönerseniz kardır

TUBAM'a sorun.

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir